Jak wyglądały pierwsze judeochrześcijańskie Eucharystie
Możemy się domyślać, że schemat był podobny do żydowskiego posiłku świątecznego. Ciekawym jest dokument chrześcijański z terenu Syrii – Didache – Nauka Dwunastu Apostołów. Powstał na przełomie I i II wieku. Sam fragment poświęcony Eucharystii prawdopodobnie jest starszy. Czytaj dalej
Aby lepiej zrozumieć Msze św. pierwszych chrześcijan, musimy najpierw dowiedzieć się, jak wyglądał (prawdopodobnie) w tamtym okresie posiłek u Izraelitów.
Posiłek w naszej kulturze to zaspokojenie głodu – czynność niezbędna do przeżycia. Dla Izraelitów posiłek to coś więcej, to przyjęcie daru Przymierza. Dlatego posiłkowi towarzyszyła zawsze modlitwa. Ponieważ pokarm traktowany jest jako dar od Boga, więc posiłek jest sam w sobie święty. Pamiętajmy, że posiłkom towarzyszyła modlitwa błogosławienia Boga, a nie samego pokarmu. Nie znamy niestety żadnych liturgicznych tekstów z tamtego okresu, więc nie wiemy dokładnie, jak wyglądała Ostatnia Wieczerza. Czytaj dalej
Dzieje Mszy świętej, czyli Eucharystii, rozpoczynają się podczas Ostatniej Wieczerzy, w noc poprzedzającą mękę i śmierć Pana Jezusa, gdy Chrystus spożywał posiłek ze swoimi uczniami.
Czytamy o tym u św. Mateusza, (Mt 26, 26-28), św. Łukasza (Łk 22, 17-20), św. Marka (Mk 14, 22-24) oraz św. Pawła (1 Kor 11, 23-25).
Święci ci przedstawiają Ostatnią Wieczerzę jako ucztę paschalną, centralny punkt obchodu święta Paschy, czyli święta dziękczynienia za dar wyzwolenie Żydów z niewoli egipskiej. Czytaj dalej
Odpust zupełny, jak mówi konstytucja apostolska „Indulgentiarum doctrina” papieża Pawła VI, to „darowanie przed Bogiem kary za grzechy, zgładzone już co do winy”.
Czym jest w takim razie rozgrzeszenie udzielane przez spowiednika, a czym darowanie kar za grzechy?
Rozgrzeszenie otrzymane w sakramencie pokuty i pojednania – czyli spowiedzi – to „wymazanie” naszych win – grzechów, darowanie kary wiecznej, abyśmy powrócili do więzi-komunii z Bogiem. Czytaj dalej
1686 to rok budowy katakumb pod kościołem mirowskim.
W latach 1685 – 1830 pochowano tu ciała zmarłych 89 zakonników oraz 426 osób świeckich, w tym rodzinę Myszkowskich z fundatorem Stanisławem Kazimierzem.
W części katakumb znajdujących się pod chórem zakonnym – jest to małe pomieszczenie – na sklepieniu odnajdujemy daty i napisy 1952 – ojciec Adam, brat Jozafat, brat Gerard, 1957 – ojciec Matlak, ojciec Zbigniew i Halko (?). Zapewne są to daty, gdy zakonnicy jeszcze schodzili do nich (a może są to daty pochówków, chociaż raczej nie, ponieważ wtedy były on w katakumbach zakazane). Te katakumby zostały przykryte częściowo piaskiem.
zdjęcia znajdują się w galerii TUTAJ
Wszyscy mamy prawo do wakacji, ale nie można w tym czasie rezygnować z niedzielnych Mszy Świętych, które są nam potrzebne do dobrego funkcjonowania duchowego, podobnie jak wypoczynek. W mediach społecznościowych możemy publikować zdjęcia z kościołów i kaplic, które odwiedzamy, używając hasztagu #WakacyjneMsze – podkreśla rzecznik Konferencji Episkopatu Polski ks. Paweł Rytel-Andrianik.
Kongregacja Nauki i Wiary wydała w 2016 roku Instrukcję „Ad resurgendum cum Christo” regulującą ten temat.
Jak w niej czytamy, Kościół preferuje pochówek ciała. Uważa, że ta forma jest „najbardziej odpowiednią formą wyrażenia wiary i nadziei w zmartwychwstanie ciała”.
Kremację – dopuszcza, jeżeli nie wynika bezpośrednio z woli „odrzucenia chrześcijańskich dogmatów, albo w duchu sekciarskim, albo też pod wpływem nienawiści wobec religii katolickiej i Kościoła” – wtedy ksiądz ma prawo odmówić pochówku zgodnie z obowiązującym prawem kanonicznym (KPK, kan. 1184). Czytaj dalej
Klasztor Ojców Franciszkanów od mniej znanej strony – zdjęcia z ogrodu.
Często młodzi ludzie pytają, czy po ślubie zawartym w sobotę istnieje obowiązek wzięcia udziału we Mszy św. niedzielnej?
Kodeksu Prawa Kanonicznego mówi:
Nakazowi uczestniczenia we Mszy świętej czyni zadość ten, kto bierze w niej udział, gdziekolwiek jest odprawiana w obrządku katolickim, bądź w sam dzień świąteczny, bądź też wieczorem dnia poprzedzającego. (KPK, kan. 1248, § 1.). Czytaj dalej
Podczas Mszy świętej przyjmujemy jedną z postaw: stoimy, klęczymy lub siedzimy.
Jak pisał kardynał Joseph Ratzinger w książce „Duch liturgii” postawa stojąca świadczy o naszym szacunku wobec słów Eucharystii i gotowości do wprowadzania ich w życie. Postawą tą wyrażamy naszą wolność i chęć niesienia dobra tam, dokąd zmierzamy. Stoimy teraz tak, jak kiedyś staniemy przed naszym Stwórcą, aby oddać Mu chwałę. Powstanie jest pewnego rodzaju wyjściem z mroku zła i skierowaniem się do światła – jak mówili Ojcowie Kościoła. Jak kiedyś Apostołowie wstali i poszli za Chrystusem, tak teraz my wstajemy, żeby pójść za Nim. Czytaj dalej